Ang Matamis na Kahapon at ang Mapaghamong Hinaharap

Dumaan na para lamang isang matagal na panaginip ang buhay ko sa loob ng Paaralan ng Sta. Maria Magdalena. Nagulat na lamang ako nang sa minsang pagharap ko sa salamin ay bumulaga sa akin ang mukha ng isang binata. Hindi ko namalayan na ako ay nasa ika-apat at huling taon na sa mataas na paaralan. Marahil mabilis lang talaga ang takbo ng oras. O kaya naman masyado lang akong abala kaya hindi ko namalayan ang unti-unting paglipas nito. Hindi…Marahil ang tunay na rason ay hindi pa talaga ako handang lisanin ang lugar na ito.

Bumabalik sa akin ang ala-ala, sampung taon nang nakakaraan. Hawak ang kamay ng aking ina, nakita ko ang aking mga paang nakaytayo sa harap ng isang gusali. Wala akong kamalay-malay noon na dito pala ako titigil ng sampung taon para mapunan ng kaalaman at impormasyon ang aking murang isipan. Ni hindi rin naligaw sa aking imahinasyon na dito ko makikilala ang ilan sa mga importanteng taong kumumpleto sa libro ng buhay eskuwelahan ko.

Naalala ko ang unang medalyang natanggap ko noong ako ay nasa ika-unang baiting, isang tansong medalyang nakatago pa rin hanggang ngayon. Hindi ko rin maaaring makalimutan ang “First Communion” ko noong ako ay nasa ikatlong baiting. Nakatatak pa rin sa aking isip ang unang beses kong pagkakahala bilang class officer. Ito ay noong ako ay nasa ika-apat na baiting kung saan ako ang napiling maging bise-presidente n gaming klase. Isa rin sa pinakamaligayang araw ko ay noong inabutan ako ng diploma na tanda ng pagtatapos ko sa elementary. Hindi ko rin maiwawaglit kahit sandal ang sarap noong kami ay nagkamit ng Unang Parangal sa Karakol Competiton sa sayaw at kostyum. Ito ay noong ako ay nasa ikaunang taon sa hayskul. At siyempre, ang pagdiriwang ng JS Prom noong ako’y nasa ikatlong taon. At ngayong ika-apt na taon, pakiramdam ko’y biniyayaan ako ng Diyos dahil sa pagkakapanalo ko bilang CM Vice Chairman at pagiging Editor-in-Chief.

Sa panahong inilagi ko sa eskuwelahang ito, masasabi kong ako aynaging isang mabuting mag-aaral. Sumusunod akosa mg autos ng aking mga guro. Nagpapakita ng respeto at galang sa mga taong mas matanda at kahit sa mga nakakabata sa akin. Ngunit sabi nga nila: hindi kumpleto ang hayskul life kung wala ka man lang nagawang kalokohan. Siyempre kahit papano, natuto rin akong mangopya, tulad ng iba.

At ngayong ang araw ng pagharap sa katotohanan ay paparating na, wala akong ibang magawa kundi magbaliktanaw sa mga mabubuti at masasamang alaalang ibinahagi sa akin ng eskuwelahang ito. Nakakalungkot isipin na pagkatapos akong abutan ng kapirasong papel sa entablado, ibang landas na ang aking tatahakin, malayong-malayo sa kung ano ang tinahak ko noon, at malayo sa tinatahak ko ngayon. Masarap balikan ang nakaraan – ang tawanan, iyakan, at asaran. Sa inilagi ko sa apt na haligi ng paaralang ito, naramdaman ko na siguro lahat ng emosyon. Masaya ako dahil nagging bahagi ako ng paaralang ito.

Ang mga bagay na ito ang bumabagabag sa aking isipan. Nagulumihanan ako. Dalawang beses na palang inulit ang pangalan ko sa mikropono. Tumayo ako…Kinuha ang kapirasong papel ng paghihirap ko. Sa wakas…kolehiyo na ako.