Mapang-api o Inaapi: Saan ka Mas Malimit Lumugar?

Kung nabasa mo na ang nobelang “El Filibusterismo” ni Dr. Jose Rizal, marahil nakaharap mo ang linyang “Walang mang-aapi kung walang magpapaapi.” na binanggit ng pangunahing tauhan na si Simoun kay Basilio. Ang pamosong katagang ito ang nagmumulat sa mga taong inaapi na huwag patuloy na magpaapi.

Sa aking sariling opinyon ang tinatawag na pang-aapi ay nagagawa sa iba’t-ibang paraan. Maaari itong gawin nang pisikal tulad ng pananakit sa kapwa mo sa pamamagitan ng pagsuntok o kahit anupamang paraan na makakasakit para sa kanyang pisikal na pangangatawan. Ito rin ay nagagawa sa anyong emosyonal. Isang halimbawa nito ay ang pagdusta sa kanila, pang-aasar, o kahit anong kilos na makakapagpasama ngkanyang loob.

May mga pagkakataon na ang isang tao ay mapang-api dahil hindi ayos ang pakiramdam niya. Siguro bunga ito ng galit na nagtutulak sa kanyang ibuhos ito sa ibang tao. Pwede ring ito ay trip-trip lang dahil walang magawa. Pero kahit ano pa man ang sanhi nito, maaaring maging masama pa rin ang bunga nito. Ang isang tao naman na walang kakayahang ipagtanggol ang kanyang sarili laban sa mga nang-aapi sa kanya ay ang taong inaapi.

Ako? Siguro doon ako madalas lumugar sa mapang-api dahil handa kong ipaglaban ang isang bagay kung sa alam kong ito ay tama. Sinisigurado ko rin na ang aking pang-aapi ay nasa lugar at kung possible, hindi magbubunga ng sakit kahit kanino man. Hindi ako basta-basta nang-aapi kung hindi ako inaapi. Sa tingin ko, kaya ako nagiging mapang-api ay dahil lamang sa kagustuhan kong maipagtanggol ang aking sarili. Isa rin itong paraan para ipakita na ako ay palaban at hindi kaagad nasuko. Ginagamit ko rin ang pang-aapi para ipahayag ang aking opinion sa lahat.

Ngunit sa kabilang banda, ako rin ay inaapi. Iyon yung mga panahon kung saan bigla ko na lamang mararamdaman ang pagtulo ng luha sa aking mga mata at wala akong magawa para maipagtanggol ang aking sarili. Ito ay mdalas mangyari kapag ako ay pagod na at sawa na sa pagpapaliwanag ng aking punto. Madali rin akong apihin ng mga taong mas matanda sa akin dahil bihira akong lumaban sa kanila dahil kahit papano ay pilit pa rin akong nagpapakita ng respeto sa kanila. Hindi ko maitatatwa ang katotohanan na mahina ang loob ko pagdating sa ganitong mga bagay.

Sa kabuuan, ang pagiging taong inaapi o mapang-api ay hindi masama. Ang buhay ay talagang minsan nasa ibabaw at minsan, kailangan mo ring bumaba. Ang importante ay alam mong tama ang ginagawa mo at nasa lugar ang pinaninindigan mo.