Pagsusunog ng Kilay: Sineseryoso Mo Ba?

“Kung may tiyaga, may nilaga.”

Ang katagang ito ang nagsilbing pangunahing puhunan at inspirasyon ko bilang isang estudyanteng nangangarap makapagtapos ng pag-aaral. Magagarang kotse, naglalakihang bahay, asawa at mga anak…Ilan lang ang mga ito sa aking mga pangarap. Ito ang kusang nagtutulak sa akin ng pasulong para magtiyaga at magpunyagi. Naniniwala ako na para marating ang aking panagarap, may mga pagsasakripisyong dapat gawin, at mga bagay na dapat tapusin. Isa na rito ang aking edukasyon at pag-aaral.

Ano nga ba ang edukasyon? Sa aking sariling pananaw, ito ay ang bagay na magiging pinakahaligi ng aking mga pangarap. Kung wala ako nito, malaki ang posibilidad na mabuwal ang aking mga pangarap at masira ng ganoon na lamang, parang isang batong pader na walang suporta kaya naman bumagsak sa lupa at nagkawatak-watak. Ang edukasyon ay sinasabi rin na tanging bagay na maaaring maipamana ng mga magulang sa kanilang mga anak kaya naman dumagdag pa ito sa mga rason para mag-aral ng mabuti.

Bilang isang estudyante na nasa ika-apt at huling antas sa hayskul, naniniwala ako na kahit papaano ay malayo-layo na rin ang aking narrating at masyado nang huli para magwagayway ng putting bandera at sumuko. Ilang taon na lang at ako ay magtatapos na, makukuha ko na rin ang aking nilaga.

At dahil nga sa mga rasong aking binanggit, pinipilit kong alisin ang katamaran sa aking bokabularyo dahil hindi ito dapat pairalin lalung-lalo na sa mga oras na ito sapagkat ako ay malapit nang magkolehiyo. Totoo ngang sineseryoso ko ang pagsusunog ng kilay na kaharap ang libro, hawak ang pluma, at pindot ang calculator. Ang mga kagamitang ito ang nagsisilbing mga sandata ko sa labang kinakaharap ko araw-araw. Isang tiyak na halimbawa na nagpapatunay sa pagiging seryoso ko sa pag-aaral ay ang patuloy kong paggawa ng mga sanaysay. Kung hindi ako seryoso sa aking pag-aaral, marahil tatamarin akong harapin ang papel at pindutin ang keyboard pagkatapos. Ngunit hindi, heto ka ngayon at binabasa ang bunga ng aking paghihirap.

Gustuhin ko man o hindi, kailangan ko talaga ang ibayong pagseseryoso sa pag-aaral dahil wala akong ibang sisisihin o pupurihin sa ikababagsak o ikakatagumpay ko kundi ang aking sarili. Nasa huli ang pagsisisi, iyan ang laging inilalagay ko sa aking isip. Dahil sa bandang huli, dalawang tao lamang ang tutulong sa iyo: siyempre ang sarili mo at ang Diyos.